zondag 21 augustus 2016

Het volgende kastje

Vlak voordat ik de vorige keer naar Zweden vertrok, kreeg ik nog een kastje in ruil voor wat paasspulletjes. 
Het was een zelfgemaakte commode die mensen niet meer wilden hebben en ik zag er wel mogelijkheden in. Dus toen ik in Zweden was, stonden er in Lelystad 2 kastjes te wachten om opgeknapt te worden. Het eerste kastje liet ik al zien. 
En hier komt de metamorfose van de commode.


Voor de plek waar ik dit kastje wilde zetten was het veel te diep. Dan kon ik er niet meer langs. Dus er moest een stuk af.


Eerst de bovenkant en de zijkanten doorgezaagd.
Ik moet duidelijk nog een beetje oefenen met zo'n zaag. Maar met schuren kon ik gelukkig het ergste nog wegkrijgen.


En daarna de onderkant. Die bleek er los in te liggen.


Daarna heb ik de afgezaagde stukken van de achterkant afgehaald en de achterkant opnieuw aan het nu verkleinde kastje vastgezet.



Aan de achterkant zaten onderaan plankjes geschroefd. Dat vond ik eigenlijk best lelijk en het was ook niet stabiel.


Tussen de buien door heb ik het kastje geschuurd en toen kon het schilderen beginnen. Met dezelfde lichtgrijze verf als het andere kastje. Deze keer schilderde ik bij daglicht, zodat ik het beter dekkend kreeg in 1 keer.


De volgende dag kon ik verder met de deurtjes. Die moesten nog geschuurd worden.


Daarna schilderde ik eerst de bovenkant van het kastje nog een keer. En natuurlijk waaide daar gelijk van alles op, in de natte verf. Zucht....


Vervolgens schilderde ik de deurtjes.


En de deurknopjes.


Ook de plank die in het kastje zat moest kleiner gemaakt worden.


In plaats van de lelijke, wiebelige plankjes onderaan, maakte ik kleine stukjes hout aan de zijkanten.



Daarna pakte ik de planken in met een gezellig papiertje en legde ze weer in de kast, die ik natuurlijk eerst helemaal schoon gemaakt had.


Tenslotte het lastigste klusje: de deurtjes weer terugzetten. Omdat de scharnieren aan de binnenkant vastgeschroefd moesten worden, kon ik niet zien wat ik deed. En prutsen met een schroevendraaier op de tast is niet mijn sterkste kant.
Maar uiteindelijk zaten ze erin.


Het kastje is verre van perfect, maar ik ben toch wel tevreden met het resultaat.
Als ik weer terug ben in Nederland, zal ik de houtblokjes en 1 zijkant nog even schilderen, want daar had ik nu geen tijd meer voor.
De ene zijkant moet nog een keer omdat daar het plastic waar het kastje op stond tegenaan gewaaid was toen de verf nog nat was.

Het was weer een leuk project. Op naar het volgende.....

vrijdag 19 augustus 2016

Terug naar Zweden, deel 2


Vanaf Scandinavian Park in Handewitt is het maar een paar kilometer tot de Deense grens.
Vroeger kon je daar gewoon doorrijden, maar nu is die grens aardig dichtgetimmerd.


Alle verkeer moet over 1 baan en mag stapvoets de grens naderen.


Daar staan ouderwetse grenswachten die paspoorten en auto's controleren. Ik hoefde gelukkig alleen maar even met mijn paspoort te zwaaien en toen mocht ik doorrijden.

Er was veel vakantieverkeer op de weg, dus al na een half uurtje Denemarken was ie daar: de eerste file.....


Een uurtje later passeerde ik dit bord: Kopenhagen nog 128 km.


Normaal gesproken doe je daar iets langer dan een uur over (als je je aan de snelheid houdt). Dat ging deze keer niet lukken.

Even later kwam de Storebeltbrug in zicht.


Op de brug passeerde ik 3 oude Amerikaanse auto's met een caravan erachter en mensen met cowboyhoeden op erin. Ik kreeg de voorste nog net op de foto.



Op de brug was het niet druk. Waarschijnlijk omdat je daar flink wat tol voor moet betalen.

Eenmaal aan de overkant van de Storebelt (Grote Belt) was het tijd voor even pauze.


Op een superdrukke parkeerplaats met een megavieze, overstroomde wc. Geen plaspauze dus daar.

Na nog wat files


en een mooie regenboog


kwam ik ruim 2 uur nadat ik het bord Kopenhagen 128 km passeerde in de buurt van Kopenhagen.

Eerst door een kleine tunnel.

Dan door een grote tunnel.


En dan de Öresundbrug op.


Aan de overkant staan de tolpoortjes. Normaal staan daar alleen hooguit een paar auto's te wachten bij de loketten waar bediening is. Maar nu stonden er zelfs rijen voor de tolpoortjes die vanzelf open gaan voor mensen met een zendertje in de auto.


De reden: grenscontroles.
Gelukkig hoefde ik ook hier alleen maar even met mijn paspoort te zwaaien.
En daarna kon eindelijk het leukere gedeelte van de reis beginnen: Zweden!
Rust, ruimte, mooie wegen en niks geen files meer.



Zelfs de lucht werd alsmaar blauwer.


En de weg alsmaar stiller en groener.
De lucht werd trouwens ook weer minder blauw.


Toen ik in de buurt van mijn huis begon te komen en het inmiddels ook al avond geworden was, stopte ik bij een pizzeria in Ryd. Daar zag ik deze regenboog.
En de grappige tafels van de pizzeria:


Met mijn pizza


en mijn boek


vond ik nog net een mooi plekje aan de waterkant voordat de zon onder ging.


Zo kwam ik uiteindelijk thuis, in mijn huis waar de vorige eigenaars weer heel goed op gepast hadden. En elke keer als ik hier kom, voelt het meer als thuiskomen dan de keer daarvoor.

Ik moest nog wel een beetje lachen om de pizzadoos.


Een klassieke Zweedse pizza. :-)

woensdag 17 augustus 2016

Terug naar Zweden

Eigenlijk was ik nog niet eens klaar met mijn berichtjes over mijn terugreis van Zweden door Duitsland. En nu zit ik alweer in Zweden en ga ik iets laten zien van mijn reis daarheen.
De tijd gaat zo snel! Ik wil zoveel vertellen, maar het lukt gewoon niet. Nou ja, wie weet, schrijf ik later nog eens iets over de periode hiervoor. We zullen zien.

Deze keer lukte het mij niet om met een veerboot te reizen. Alle boten waren al vol en/of waren veeeeeeel te duur. Waanzinnige prijzen worden er gerekend in het hoogseizoen.
Daar doe ik niet aan mee. Dan de lange route maar weer eens.

Zaterdag reed ik dit stuk:


Eerst naar Famila Einkaufsland in Oldenburg-Wechloy. Een mooi winkelcentrum vlak langs de snelweg, met veel winkels, veel dingen om te eten (voor wie dat wil) èn... gratis schone toiletten. Daarom stop ik daar meestal.
Even inkopen doen, even naar het toilet en tenslotte nog even goedkoop tanken.

Daarna rustig verder op weg naar mijn overnachtingsadres.
Tot Hamburg ging het allemaal heel vlotjes.
Op ongeveer dezelfde plek waar ik vorig jaar de 100.000 km passeerde op de teller in mijn auto, ging deze nu over de 120.000.


Tijdens een heftige regenbui, op een brug waar je niet harder mocht dan 80 vanwege de harde wind.

Bij de Elbe-tunnel in Hamburg zijn wegwerkzaamheden. Ik was blij dat ik daar pas 's avonds voorbij kwam en dat het zaterdag was. Aan de andere kant stond nog een flinke file, maar ik kon gelukkig doorrijden.
Tussen Hamburg en Flensburg waren nog minstens 3 stukken van minstens 10 km waar wegwerkzaamheden waren en een snelheidslimiet van 60 km per uur.
Gelukkig was het mogelijk om die snelheid te halen, ook al was het best druk. Ik moet er niet aan denken hoe het daar is als het echt druk is.

Rond 21.15 uur kwam ik aan bij Ferienhof Budach.
Ik vind dat een heel prettig overnachtingsadres. Het is op een boerderij, niet ver van de snelweg. Aardige mensen, ruime en schone kamers en badkamers. En ook makkelijk: een keuken ter beschikking. En helemaal niet duur.
's Nachts is het daar doodstil en donker, dus zelfs ik (slechte slaper) slaap daar goed.

Zondagmorgen kon ik uitgerust weer verder, op weg naar mijn einddoel: mijn Zweedse huis.


De eerste stop was vlakbij Ferienhof Budach, bij Scandinavian Park in Handewitt, vlak voor de Deense grens.
Daar is een tankstation waar je vrij goedkoop kunt tanken. En daar stonden me toch een rijen auto's!! Gelukkig wist ik dat er nog geen kilometer verderop een Shell-tankstation is. Dus ik reed even door. Nog goedkoper tanken en zonder wachtrij. :-)
Daarna ging ik terug naar het Scandinavian Park om even whiskey te gaan kopen voor mijn Zweedse buren. Er is daar namelijk een enorme winkel waar je allerlei producten die in Scandinavië duur zijn kunt kopen voor Duitse prijzen.
Ook daar was het een gekkenhuis. Enorm druk. Het was duidelijk nog hoogseizoen.
Tegenover de grote winkel is een vestiging van Beate Uhse.


Opvallend dat alle parkeerplaatsen daar leeg waren, terwijl de rest van het parkeerterrein stampvol was. ;-)


Aan de lucht kon je zien dat het wisselvallig weer was.


Ik dronk nog een kop koffie terwijl ik in mijn boek las en daarna ging ik echt op weg.
Maar daarover vertel ik later wel, anders wordt het verhaal hier te lang.

maandag 1 augustus 2016

Slakkenleed

Ook dit jaar hoor ik weer veel mensen klagen over de grote hoeveelheid slakken in hun tuin.
Dat die slakken zich daar bevinden is niet het probleem. Wat ze daar doen wel. 
Dat is deel 1 van mijn blogje over slakkenleed.

 Ze vreten van alles aan.



Ze vreten van alles op.
Elk klein bloemetje dat het ook maar waagde om aan mijn courgetteplant te beginnen te groeien werd onmiddellijk vakkundig verwijderd.


Nu heeft weer een klein bloempje een poging gewaagd. Ik ben benieuwd of het er morgen nog is.


Het is trouwens een mannelijke bloem, dus een courgette gaat het hoe dan ook niet worden.

Ze doen echt hun best om werkelijk overal bij te komen.
Deze slak bevindt zich op bijna 2 meter hoogte.


En deze is nog erger. Die kwam zelfs binnen!


Ieuw! Zeker 15 cm lang! Gelukkig heb ik er niet op gestaan, al helemaal niet met blote voeten.
Omdat ik meestal nogal diervriendelijk ben, heb ik zelfs deze griezel opgepakt met keukenrol en buiten in het bos gegooid.

Ondanks dat ik niet actief op slakkenjacht ga, heb ik toch per ongeluk wel wat slakkenleed veroorzaakt. Daarom deel 2, over heel ander slakkenleed.


Een niet schoongemaakt bakje van een Mona-toetje stond om een andere reden in mijn tuin en was volgeregend. Dat blijkt een soort slakkenval te zijn geworden.
Ik hoop dat deze dames en/of heren geen al te gruwelijke dood zijn gestorven.

En hier nog zo'n voorbeeld:


Een bakje met een rest aardappelsalade die ik niet meer lekker vond. En ook daar een aardige laag water erbij door de regen.
Kennelijk ook heel aantrekkelijk voor slakken.

Tja, soms is de natuur hard. Voor mensen, planten en dieren.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...